Νοέμβριος

Κυρίες, Κύριοι Δημοσιογράφοι,

Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. μπροστά στο 33^ο Συνέδριό της, που πραγματοποιείται 28,29 και 30 Νοεμβρίου στην Αθήνα (Ξενοδοχείο CARAVEL) παρουσιάζει το πλαίσιο θέσεων και διεκδικήσεων για μια ΑΥΤΟΝΟΜΗ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ με νέα δυναμική, νέα κυριαρχία της κοινωνικής στροφής στη δράση του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος.

Παράλληλα μπροστά στην ΑΠΕΡΓΙΑ της 12^ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ  και σε σχέση με τις εξελίξεις στην Κοινωνική Ασφάλιση, τους μισθούς και τον προϋπολογισμό καταθέτουμε θέσεις, εκτιμήσεις και διεκδικήσεις.

Α.- ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ – ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο προϋπολογισμός του 2008 οξύνει, εντείνει, βαθαίνει τις εισοδηματικές, φορολογικές και κοινωνικές ανισότητες σε μια κατάσταση υπερδανεισμού των νοικοκυριών, φτώχειας για το 22 – 23% του πληθυσμού, υπερδιπλάσιας σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ε.Ε. της επιβάρυνσης των οικογενειακών προϋπολογισμών για υγεία, παιδεία και με νέο φάσμα σεναρίων για αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ.

Είναι χαρακτηριστικά :

1.      Η υποχρηματοδότηση της υγείας, της παιδείας, της κοινωνικής ασφάλισης (κατά 330 εκατ. Ευρώ) της έρευνας, του πολιτισμού που αποδυναμώνουν ακόμη περισσότερο τις δημόσιες πολιτικές προς όφελος της αγοράς, της εμπορευματοποίησης, ιδιωτικοποίησης δημοσίων αγαθών.

2.      Η αύξηση έμμεσων και άμεσων φόρων κατά 12% σημαίνει αφαίρεση εισοδήματος κατά 6,2 δις ευρώ από όλους και όχι τους λίγους.

3.      Η εισοδηματική πολιτική οδηγεί σε νέες απώλειες, ανανεώνει τη βαθειά λιτότητα στους μισθούς και συντάξεις, όταν η κατάσταση στο 2007 είναι αποκαλυπτική από τον πιο κάτω πίνακα :

Η εισοδηματική πολιτική του 2007 όχι μόνο δεν κάλυψε τον πληθωρισμό ή το ΑΕΠ αλλά οδήγηση ακόμη και σε ονομαστική μείωση των αποδοχών κατά 2,74 € το μήνα.

Συγκεκριμένα :

Α.- Κατώτερος βασικός μισθός 31.12.2006 (Υ.Ε.)

629 € Χ 3,5% εισοδ. Πολιτική = 651 €  ή 22 €  αύξηση

Β.- Κρατήσεις από τη σταδιακή επέκταση των 140 € στους συνταξιούχους

1.      Κράτηση για κύρια σύνταξη  6,67%

2.          »                Μ.Τ.Π.Υ.          4,00%

3.          »                 ΤΕΑΔΥ            3,00%

4.          »                 Τ.Π.Δ.Υ.          4,00%

17,67 %

140 χ 17,67% = 24,74 €

Γ.- ¨Αύξηση» κατά μήνα      22 €

Κρατήσεις  κατά μήνα 24,74 €

Ονομαστική μείωση κατά     2,74 €

Οι εργαζόμενοι 12 Δεκεμβρίου ΑΠΑΝΤΟΥΝ, ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΤΟΥΣ.

Β.- ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ : ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ, Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ

Πέρα από τις θέσεις που έως τώρα έχουμε διατυπώσει και από κοινού με τη Γ.Σ.Ε.Ε., κρίνουμε αναγκαίο να υπογραμμίσουμε και να προσθέσουμε :

      -Με το πρόσχημα της μελλοντικής βιωσιμότητας του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος έχει εγκατασταθεί ένας «μόνιμος και αυξανόμενος φόβος» ότι καμιά σύνταξη δεν είναι εξασφαλισμένη. Στόχος αυτής της πολιτικής και ψυχολογικής επιχείρησης είναι η μετακίνηση των πραγμάτων προς : μείωση των συντάξεων (χαμηλή, βασική, ενιαία σύνταξη για όλους) αύξηση των ορίων ηλικίας και των συντάξιμων ετών (έμμεσα – εθελοντικά ή άμεσα) περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.

-Το γεγονός ότι η κυβερνητική πολιτική διολισθαίνει ήδη από τα τρία ΟΧΙ : στη μείωση των συντάξεων, την αύξηση των ορίων ηλικίας και των εισφορών και επιχειρεί με τις ενοποιήσεις τη χρηματοδότηση από τα υπάρχοντα αποθεματικά των ελλειμμάτων, μαρτυρά ότι το αόρατο περιεχόμενο των συνθηματικών διαβεβαιώσεων γίνεται ορατό χέρι και στη μείωση των συντάξεων και στον προσδιορισμό νέων ορίων ηλικίας και επιμήκυνση του εργάσιμου βίου.

    -Οδεύουμε σε νέα περικοπή ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων που μετά το «τεστ» αντιδράσεων αυτής της περιόδου προσλαμβάνει την τελική του μορφή και την τελική του προώθηση  από τα μέσα Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου του νέου έτους. Στις 12 Δεκεμβρίου είναι κρίσιμο να γίνει ορατή η δύναμη και η αντίσταση των εργαζομένων απέναντι στο ορατό χέρι, να είναι καθολική η συμμετοχή στη γενική απεργία Γ.Σ.Ε.Ε. – Α.Δ.Ε.Δ.Υ. για να ανακοπούν οι σχεδιασμοί για νέο σαφάρι στα ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, να απαντηθούν άμεσα οι διαιρετικές λογικές και οι μύθοι για ρετιρέ και μη στους εργαζόμενους, που χρησιμοποιούνται ως όχημα για προφανής στόχους και δικαιολογίες.

   -Η πραγματική μεταρρύθμιση, η λύση και εγγύηση των συντάξεων δεν βρίσκεται στο μονόδρομο της νεοφιλελεύθερης σκέψης, των συντηρητικών ελίτ, διαχειριστικών – εκσυγχρονιστικών ελίτ, για μετατροπή του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος σε ένα ιδιωτικοποιημένο κεφαλαιοποιητικό σύστημα. Οι συντάξεις δεν κινδυνεύουν από τα κοινωνικοασφαλιστικά αλλά από τα κεφαλαιοποιητικά συστήματα και υπονομεύονται από την αποδόμηση, την αποδυνάμωση της κοινωνικής ασφάλισης. Το συνδικαλιστικό κίνημα θεωρεί αναγκαίο τη διεκδίκηση σήμερα μιας στρατηγικής, εναλλακτικής πολιτικής (πέρα από τις συγκυριακές σκοπιμότητες που υπαγορεύουν οι τραπεζικές και χρηματιστηριακές αγορές) σε ευρωπαϊκό επίπεδο:

1.      Οικοδόμηση Κοινωνικής Ατζέντας για την Ευρώπη με κριτήριο και υποχρέωση όλων των Κρατών να εξασφαλίζουν – ανεξάρτητα – από τη μορφή του ασφαλιστικού συστήματος – ένα γενικό ποσοστό αναπλήρωσης στο 80% του μισθού των εργαζομένων μεσαίου εισοδήματος.

2.      Να κατοχυρωθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο το δικαίωμα διατήρησης των κοινωνικοασφαλιστικών, αναδιανεμητικών συστημάτων (αφού ήδη η αμφισβήτηση στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων είναι υπαρκτή με πρόσχημα τα όρια γυναικών).

Σε εθνικό επίπεδο :

1.      Αλλαγή της μακροοικονομικής πολιτικής που καθηλώνει την απασχόληση για λόγους νομισματικής πολιτικής.

2.      Άμεσο σχέδιο αύξησης των μισθών και μείωσης των εισοδηματικών ανισοτήτων.

3.      Νέο πλαίσιο αξιοποίησης των αποθεματικών με διαφάνεια και ασφαλή επενδυτική τοποθέτηση.

Το μέλλον των συντάξεων είναι δυσοίωνο με τις νεοφιλελεύθερες συνταγές, είναι εγγυημένο με τις αναδιανεμητικές πολιτικές, ελπιδοφόρο με την ενίσχυση και υποστήριξη της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Α.Δ.Ε.Δ.Υ. 2007 – 2010

ΑΥΤΟΝΟΜΑ , ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ

Οι επιλογές που γίνονται στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών επιλογών και οι λύσεις που προωθούνται και χαράσσονται οδηγούν σε αδιέξοδο την κοινωνία και τους εργαζόμενους..

Οι κοινωνικές ανισότητες, οι διαιρέσεις, η υποβάθμιση των δημοσίων αγαθών, των δημοσίων υπηρεσιών, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, το υψηλό κόστος ζωής, η αποδόμηση των εργασιακών, ασφαλιστικών, συλλογικών δικαιωμάτων, είναι η «επιτυχία» και το αποτέλεσμα που βιώνει κάθε άνεργος, κάθε εργαζόμενος, κάθε πολίτης.

Το συνδικαλιστικό κίνημα αυτόνομα και αγωνιστικά, ριζοσπαστικά απέναντι στην πολιτική της εργασιακής και κοινωνικής αποσύνθεσης πρέπει να παρέμβει με νέα κοινωνική δυναμική.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ

-      Να δημιουργήσουμε και πάλι το δημόσιο χώρο, να δώσουμε στα δημόσια αγαθά, τις δημόσιες υπηρεσίες τη θέση που τους αξίζει, να φέρουμε την αξία τους στον πυρήνα της κοινωνίας και του αγώνα για το μέλλον. Να αγωνιστούμε με μεγαλύτερη δύναμη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.

-      Να παλέψουμε τις οικονομικές και εισοδηματικές ανισότητες, να μειώσουμε τις διαφορές σε εθνικό, Ευρωπαϊκό, διεθνές επίπεδο. Να βάλουμε τέλος στις πολιτικές μονόπλευρης λιτότητας που υποβαθμίζουν τους μισθούς και τις συντάξεις.

-      Να αντιμετωπίσουμε τις κλιματικές και ενεργειακές αλλαγές, την καταστροφή του περιβάλλοντος θέτοντας την οικολογία σημαντικά και θεμελιακά στο επίκεντρο των αγώνων μας.

-      Να αγωνιστούμε για να μην επιστρέψουν οι εργασιακές μας σχέσεις στον προηγούμενο αιώνα. Για  το 8ωρο, τη μονιμότητα, την πλήρη απασχόληση.

-      Να αποτρέψουμε τη νέα επίθεση που εξελίσσεται σε βάρος της Δημόσιας και Κοινωνικής Ασφάλισης. Να κατοχυρώσουμε και να διευρύνουμε τα δικαιώματά μας.

-      Να προωθήσουμε τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων και να εντείνουμε την ταξική πάλη για μια κοινωνία της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ευημερίας και της ειρήνης.

1.- ΕΠΕΝΔΥΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΜΕ ΝΕΟΥΣ     ΣΤΟΧΟΥΣ.

Η πολιτική και οικονομική υποστήριξη της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης, της εκπαίδευσης, της ασφάλισης, του περιβάλλοντος, για να ανακτήσει τη θέση που ανταποκρίνεται στις σημερινές, τις σύγχρονες ανάγκες, προϋποθέτει κοινωνικό αγώνα. Η ανατροπή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και η ανάληψη από το κράτος του ελέγχου στους τομείς αυτούς αλλά και τις μεταφορές και τις τηλεπικοινωνίες ανακατανέμει τα βάρη και τα οφέλη. Η ανακατανομή του εισοδήματος, της γνώσης, των εξουσιών, των δικαιωμάτων υπέρ των πολλών, πιο δίκαια και περισσότερο για τους περισσότερους, για όλους τους απλούς ανθρώπους, προέχει της εξόφλησης του δημοσίου χρέους γιατί η εξόφληση του χρέους προς την κοινωνία είναι η δυναμική της χώρας και της οικονομίας της για το μέλλον.

2.- ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η διαφάνεια, η συμμετοχή, η ανοιχτή διαβούλευση και ο διάλογος, μία νέα πραγματικότητα αρχών και κανόνων στα ΜΜΕ, η ανατροπή των «κλειστών κυκλωμάτων εξουσίας», η αλλαγή στο πολιτικό σύστημα, η λειτουργική αυτοτέλεια της Δ.Δ., η αξιοκρατία και η απαγκίστρωσή της από την κομματικοπελατειακή κατάσταση, είναι η αναγκαία, διευρυμένη ατζέντα του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος για να σταματήσει η αποσύνθεση της Δ.Δ., για να υποστηρίξουμε τα εργασιακά και συλλογικά, κοινωνικά δικαιώματα.

Η διεύρυνση των στόχων μας, διευρύνει τις κοινωνικές συμμαχίες, διευρύνει τον αγώνα, διευρύνει δυνατότητες και δικαιώματα.

3.- ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ.

Οι κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες φθείρουν κρίσιμα στοιχεία της κοινωνίας μας, απειλούν την ασφάλεια των ανθρώπων, επιβάλλουν τη διεκδίκηση πολιτικών προόδου.

Τα δικαιώματα των μεταναστών, η εγγύηση της υγειονομικής περίθαλψης για όλους, η στέγαση των αστέγων, η συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία, η κοινωνική συμμετοχή των ηλικιωμένων είναι ανάγκη να ενισχυθεί στους στόχους, τις επιδιώξεις, τις διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος.

4.- Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Οι κλιματικές αλλαγές, τα ενεργειακά προβλήματα, η συνθήκη του θερμοκηπίου με την ένταση παλαιών και την εμφάνιση νέων απειλών η ασφάλεια των τροφίμων, η χρήση επικίνδυνων ουσιών για το περιβάλλον και την υγεία, ανοίγουν επιτακτικά νέα καθήκοντα για κάθε συλλογικότητα, για τα συλλογικά κινήματα. Η αξία της επικέντρωσης των στόχων και των θέσεών μας για να αποτρέψουμε τη θυσία του περιβάλλοντος και της φύσης στην οικονομία, το κέρδος, είναι με έντονο και δυναμικό τρόπο η πρόκληση που η ανταπόκρισή μας οφείλει να είναι στην πράξη και όχι στις ευχές.

5.- ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ.

Η οργάνωση εκστρατειών, παρεμβάσεων, πρωτοβουλιών για βιώσιμες συνθήκες καθημερινής ζωής στη γειτονιά χρειάζεται στόχους και αγώνες ενάντια στην εμπορευματοποίηση και κερδοσκοπία. Οι δημόσιες επενδύσεις και πολιτικές για το πράσινο, για την κατανομή των δημοσίων υπηρεσιών, τις παιδικές χαρές, τους χώρους αναψυχής, τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, την τέχνη, τον πολιτισμό μακριά από το εμπόριο, είναι μείζον ζήτημα για ένα κατάλληλο, ισορροπημένο περιβάλλον για το λαό, για το δικαίωμα πρόσβασης των απλών ανθρώπων στη ζωή. Το συνδικαλιστικό κίνημα από τον εργασιακό στον κοινωνικό χώρο πρέπει να κατακτήσει δράσεις, να διατυπώσει στόχους που να ανταποκρίνονται στις καθημερινές ανάγκες , στην σύγχρονη δομή καθημερινότητας χωρίς τη διάσπαση του εργασιακού με το κοινωνικό στοιχείο στη ζωή του εργαζόμενου.

6.- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.

Η αναδιανομή του εισοδήματος, των δικαιωμάτων, της γνώσης, των εξουσιών, σημαίνει αγώνας ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Η διαγραφή των χρεών του Τρίτου Κόσμου, η υποχώρηση του ΟΗΕ, ο ρόλος του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΝΑΤΟ και των στρατιωτικών μηχανών στην επίλυση διαφορών, αναδεικνύουν την ανάγκη για διαρκή ενίσχυση των σχέσεων, των δράσεων για έμπρακτη διεθνή αλληλεγγύη, για την ειρήνη.

Η συντηρητική και νεοφιλελεύθερη οικοδόμηση της Ε.Ε. βασισμένη στα κριτήρια της αγοράς και των επιλογών των επιχειρήσεων, οι νέες παρεμβάσεις με την οδηγία ΜΠΟΛΚΕΣΤΑΪΝ, το λευκό βιβλίο για την εργατική νομοθεσία, απαιτούν τη συνεχή και έντονη δράση για μια Ευρώπη των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων και της ειρήνης.

Η φτώχεια, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η βία για να αντιμετωπιστούν χρειάζεται περισσότερη συνδρομή σε συντονισμένους αγώνες, ανοιχτή πρακτική και νέες σχέσεις με οργανώσεις, κινήματα, πρωτοβουλίες αλληλεγγύης σε εθνικό, Ευρωπαϊκό, διεθνές επίπεδο.

Α.Δ.Ε.Δ.Υ.  2007 – 2010

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΤΟΧΟΙ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ,   ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ     ΑΓΩΝΕΣ.

Α.- ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Η οικονομική πολιτική και το μοντέλο ανάπτυξης που έχει ακολουθηθεί και συνεχίζει να ακολουθείται και στη χώρα μας κινείται στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της θεοποίησης της αγοράς και έχει σαν στόχο την αύξηση των υπερκερδών του κεφαλαίου και ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού.

Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής το κοινωνικό κράτος υποβαθμίζεται, τα κοινωνικά, τα εργασιακά και συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων περιορίζονται, το περιβάλλον υποβαθμίζεται και καταστρέφεται, η ανεργία και η φτώχια παραμένουν σε μεγάλα επίπεδα και οι κοινωνικές ανισότητες εντείνονται.

Διεκδικούμε

-   Ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης που θα σέβεται το περιβάλλον και θα έχει ως στόχο του τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι τα κέρδη των επιχειρήσεων.

-   Ενίσχυση του δημόσιου τομέα και προώθηση του δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων οι οποίες θα πρέπει να αποτελέσουν το βασικό μοχλό για την ανάπτυξη της χώρας.

-   Ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της ανεργίας.

-   Περιορισμό των ελαστικών μορφών απασχόλησης.

-   Αναβάθμιση των Δημοσίων Υπηρεσιών και ιδιαίτερα αυτών που καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες όπως παιδεία, υγεία, πρόνοια, περιβάλλον, κοινωνική ασφάλιση, πολιτισμός.

-      Προώθηση νέων θέσεων εργασίας σταθερούς και πλήρους απασχόλησης.

-      Ριζική μεταβολή στο φορολογικό σύστημα με αύξηση του αφορολόγητου, τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας και ανάπτυξή του με πυρήνα την άμεση φορολογία.

-      Υποστήριξη της συνθήκης του Κιότο, «οικολογικός φόρος» για μαζικούς χρήστες ενέργειας, για ρυπογόνες δραστηριότητες.

-      Τέλος στην παιδική φτώχεια και την υπερεκμετάλλευση των μεταναστών.

Β.- ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ

Η εισοδηματική αλλά και η γενικότερη οικονομική πολιτική που έχει ακολουθηθεί για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους του Δημοσίου τα τελευταία χρόνια έχει ως αποτέλεσμα την οικονομική υποβάθμιση της πλειοψηφίας των εργαζομένων του Δημοσίου και τη χειροτέρευση της θέσης μας.

Η αγοραστική δύναμη των μισθών μας βρίσκεται ουσιαστικά στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980. Ταυτόχρονα η πολιτική λιτότητας που ακολουθήθηκε διαχρονικά από τις Κυβερνήσεις είχε και έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στη μισθολογική πολιτική στο σύστημα αμοιβής των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Έτσι ο τρόπος που δόθηκαν οι αυξήσεις την τελευταία 20ετία ακύρωσε και ακυρώνει κάθε μορφή μισθολογίου, φαλκιδεύει τις συντάξιμες αποδοχές και τα κοινωνικά επιδόματα.

Η διατήρηση σε χαμηλά επίπεδα των βασικών μισθών που για την πλειοψηφία των υπαλλήλων αποτελούν το 50% του συνόλου των αποδοχών, η χορήγηση γενικών επιδομάτων , η χορήγηση κλαδικών επιδομάτων, η θεσμοθέτηση ειδικών λογαριασμών αποτελούν τη σημερινή μισθολογική πραγματικότητα για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο.

Μια πραγματικότητα που έχει καταδικάσει την πλειοψηφία των εργαζομένων σε χαμηλές αποδοχές, σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων.

Είναι φανερό ότι η πολιτική αυτή πέρα από τις αρνητικές επιπτώσεις στο εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων δημιουργεί και εντείνει αδικίες και οι διαιρέσεις μεταξύ των εργαζομένων του δημοσίου, καλλιεργεί αντιπαραθέσεις και αποδυναμώνει κεντρικές διεκδικήσεις και στόχους.

Οι πρόσφατες κινήσεις της Κυβέρνησης και η κατάθεση νομοσχεδίων με τα οποία θα αντιμετώπιζε αποσπασματικά επιμέρους θέματα  που απασχολούν τους εργαζόμενους στο Δημόσιο όπως ο υπολογισμός του επιδόματος θέσης ως συντάξιμος ή η αύξηση του επιδόματος παραμεθόριου περιοχής αποτελεί μια συνειδητή προσπάθεια αποπροσανατολισμού των Δ.Υ. και αποδυνάμωσης των κεντρικών διεκδικήσεων.

Η άρνηση της Κυβέρνησης να υλοποιήσει τις προεκλογικές εξαγγελίες της για το νέο μισθολόγιο και η προσπάθειά της να εμφανιστεί συνεπής με τις υποσχέσεις της την οδηγεί σε τακτικές αποπροσανατολισμού και συγκάλυψης των ευθυνών της.

Η τακτική αυτή αναμφίβολα δημιουργεί νέα προβλήματα και θέτει επί τάπητος σοβαρά θέματα στρατηγικής στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Το συνδικαλιστικό κίνημα που χρόνια τώρα κινείται σε μια λογική κλαδικών επιδομάτων ή ειδικών λογαριασμών εγκαταλείποντας τη διεκδίκηση κεντρικών στόχων που αφορούν βασικές διεκδικήσεις όπως το μισθολόγιο κλπ.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η τακτική αυτή με εξαίρεση κάποιους κλάδους έχει ως αποτέλεσμα η πλειοψηφία των εργαζομένων στο Δημόσιο να λαμβάνει τις ίδιες πάνω – κάτω αποδοχές αλλά (να θεωρεί ότι ο κλάδος του αμείβεται ξεχωριστά) η διάρθρωση των αποδοχών του να φαλκιδεύει εν ενεργεία και συντάξιμες αποδοχές.

Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της τακτικής που έχουν ακολουθήσει  οι Κυβερνήσεις που για να αποφύγουν τις αυξήσεις στις συντάξεις καταφεύγουν σε επιδόματα είτε κεντρικά είτε κλαδικά ακόμη και σε πλασματικές υπερωρίες.

Με την τακτική αυτή πέρα από την καθήλωση των συντάξιμων αποδοχών στοχεύουν να πετύχουν την αποδυνάμωση των κεντρικών διεκδικήσεων με αποδυνάμωση της ενότητας και του αγώνα των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Διεκδικούμε

-      Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. Νέο μισθολόγιο με 1.300 € κατώτερο εισαγωγικό μισθό (ενσωμάτωση των επιδομάτων, εσωτερική σχέση 1 :2 και εξωτερική 1:3) και σύνδεση με τον πληθωρισμό και το ΑΕΠ.

-      Ακώλυτη μισθολογική εξέλιξη στα καταληκτικά κλιμάκια κάθε κατηγορίας.

-      Κατάργηση της επιδοματικής πολιτικής.

-      Στεγαστικά προγράμματα για τους αστέγους, εξασφάλιση διαθέσιμης κατοικίας για τους νέους.

Γ.-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ – ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΑ

Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματά μας βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο των νεοφιλελεύθερων επιλογών.

Η επίθεση που ξεκίνησε το 1990 συνεχίστηκε και συνεχίζεται  με αποτέλεσμα τη μείωση των συντάξιμων αποδοχών, την αύξηση των ορίων ηλικίας και την αύξηση των εισφορών, συνεχίζεται και εντείνεται.

Βασικός στόχος τους δεν είναι μόνο ο περιορισμός των κοινωνικών δαπανών που διατίθενται για την κοινωνική ασφάλιση που πρέπει να περιοριστούν αλλά ο περιορισμός του Δημόσιου και Κοινωνικού Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης προς όφελος του ιδιωτικού.

Στα πλαίσια αυτών των επιλογών ακολουθούνται πολιτικές και προωθούνται μέτρα που εντείνουν τα προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος και τις βιωσιμότητάς του και στη συνέχεια επισείουν τους κινδύνους για να τρομοκρατήσουν τους ασφαλισμένους και να περάσουν πιο εύκολα τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα σε βάρος μας.

Με την πολιτική αυτή θέλουν να καλύψουν τις βασικές τους ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων αλλά και για τις χαμηλές παροχές προς τους ασφαλισμένους.

Το πρόβλημα όμως που παρουσιάζει το ασφαλιστικό σύστημα είναι κυρίως πρόβλημα πόρων και όχι παροχών.

Οι πολιτικές όμως που ακολουθούν οι Κυβερνήσεις δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες όπως η εισφοροδιαφυγή, η καταλήστευση των αποθεματικών, οι απώλειες από τα σκάνδαλα των ομολόγων, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις κλπ αλλά αντίθετα με τα μέτρα που προωθούν οξύνουν το πρόβλημα.

Από την άποψη αυτή είναι αποκαλυπτική η μη συμμόρφωση του Κράτους για την κάλυψη των υποχρεώσεών του προς το ΙΚΑ ή ακόμη χειρότερα οι χαριστικές ρυθμίσεις και απαλλαγές των τραπεζιτών.

Για το χώρο του Δημοσίου το πρόβλημα παρουσιάζεται με μεγαλύτερη διάσταση εξαιτίας των γενικότερων προβλημάτων αλλά και ξεχωριστών πολιτικών όπως :

Α) Οι ιδιωτικοποιήσεις Δημοσίων Υπηρεσιών.

Β) Η ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και ο περιορισμός της απασχόλησης και ιδιαίτερα της μονιμότητας.

Γ) Η επιδοματική πολιτική

Δ) Η νέα διάκριση των συντάξιμων αποδοχών μεταξύ κύριας και επικουρικής σύνταξης.

Ε) Ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων και η διάρθρωση των αποδοχών στο Δημόσιο.

Στ) Η μη εφαρμογή των ΒΑΕ στο Δημόσιο.

Η Κυβέρνηση στα πλαίσια των προγραμματικών δηλώσεων επανέφερε τις αλλαγές στο ασφαλιστικό και ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε πολιτικό και κοινωνικό διάλογο.

Ταυτόχρονα με τα πορίσματα των επιτροπών σοφών ή και την παραπομπή  στο ευρωπαϊκό δικαστήριο για τα διαφορετικά όρια ηλικίας μεταξύ ανδρών και γυναικών προετοιμάζει το κλίμα για να περάσει πιο εύκολα τον παραπέρα περιορισμό των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Είναι φανερό ότι σ’ αυτά τα πλαίσια δεν υπάρχει περιθώριο διαλόγου και συμμετοχής σε μια διαδικασία για τη νομιμοποίηση προειλημμένων αποφάσεων και περιορισμού παραπέρα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας.

Αντίθετα το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να παρέμβει αγωνιστικά με συγκεκριμένα αιτήματα, στόχους που θα διασφαλίσουν και θα διευρύνουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Διεκδικούμε

-   Διασφάλιση του δημοσίου καθολικού και κοινωνικού χαρακτήρα του ασφαλιστικού μας συστήματος. Αποκρούουμε κατηγορηματικά την είσοδο της ιδιωτικής ασφάλισης.

-   Ενίσχυση της οικονομικής βιωσιμότητας του συστήματος.

α) Καθιέρωση της τριμερούς χρηματοδότησης.

β) Πλήρη κάλυψη των υποχρεώσεων των εργοδοτών και των χρεών τους προς το Ι.Κ.Α.

-   Περιορισμό της εισφοροδιαφυγής και της ανασφάλιστης εργασίας.

-   Σταδιακή  επιστροφή  της απώλειας που είχαν τα ασφαλιστικά ταμεία από την καταλήστευση των αποθεματικών τους και από την άσκηση κοινωνικής πολιτικής με χρήματα των ασφαλισμένων.

-   Κατάργηση των αντιασφαλιστικών διατάξεων των νόμων (2902/90 και 2084/92) καθώς και τον 3029/2002 ) κυρίως όσον αφορά τη μείωση των συντάξεων, την κατηγοριοποίηση των ασφαλισμένων, τα επικουρικά ταμεία και τα εφάπαξ.

Επιπλέον για τους εργαζόμενους στο δημόσιο διεκδικούμε :

-   Διατήρηση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου ως προς τους φορείς χορήγησης της κυρίας σύνταξης, της επικουρικής, των μερισμάτων και του εφάπαξ.

-   Υπολογισμός της σύνταξης στο 80% των εν ενεργεία συντάξιμων αποδοχών με βάση το μισθό εξόδου.

-   Εγγύηση του κράτους για τα κατώτερα ποσοστά σύνταξης από το Μ.Τ.Π.Υ. και Τ.Ε.Α.Δ.Υ. για τα οποία μέχρι πρόσφατα το κράτος ως εργοδότης δεν είχε καμιά συμμετοχή.

-   Υπολογισμός της σύνταξης για όλους τους ασφαλισμένους στα 35/35.

-   Διατήρηση των ρυθμίσεων για πρόωρη συνταξιοδότηση.

-   Αύξηση των συντάξεων αναπηρίας.

-      Αναγνώριση επαγγελματικών ασθενειών, ατυχημάτων και ένταξη στα ΒΑΕ όλων των εργαζομένων που αντιμετωπίζουν τους κινδύνους και τις αντίστοιχες συνθήκες στην εργασία τους.

Δ.- ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ

Ο χώρος της εκπαίδευσης βρίσκεται αντιμέτωπος με μεγάλα προβλήματα.

Οι πολιτικές που προωθούνται στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και την παιδεία της αγοράς εμπορευματοποιούν όλο και περισσότερο την εκπαίδευση, υποβαθμίζουν τη δημόσια παιδεία και τους εκπαιδευτικούς και επιβαρύνουν με πρόσθετες δαπάνες τις ελληνικές οικογένειες.

Η καθιέρωση της βαθμολογικής βάσης για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, η μείωση των δαπανών για την παιδεία, οι αλλαγές για την ΤΕΕ, ο νέος νόμος – πλαίσιο αλλά κύρια η επιχειρούμενη τροποποίηση του άρθρου 16 του Συντάγματος αποτελούν επιλογές που βρήκαν και βρίσκουν αντίθετο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Οι πρωτόγνωροι αγώνες που πραγματοποιήθηκαν την προηγούμενη περίοδο και ιδιαίτερα από τους φοιτητές και την εκπαιδευτική κοινότητα απέτρεψαν την αλλαγή του άρθρου 16 αλλά και συνολικά την κυβερνητική συντηρητική συνταγματική αναθεώρηση.

Διεκδικούμε

• Άμεση αύξηση δημόσιων δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ τουλάχιστον, με στόχο αυτές να φτάσουν στο 7% του ΑΕΠ ή το 15% του Προϋπολογισμού.
• Καθολική δημόσια δωρεάν εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, που θα παρέχει μόρφωση, καλλιέργεια και εφόδια σε όλα τα παιδιά χωρίς αποκλεισμούς με παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία.
• Άμεση καθιέρωση της 12χρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης με προοπτική το ενιαίο 12χρονο σχολείο. Δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή.
• Ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με βάση το απολυτήριο που θα αποκτάται με ενδοσχολικές εξετάσεις.
• Κατάργηση του μέτρου της βαθμολογικής βάσης του 10 ως ελάχιστου προαπαιτούμενου για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που αποκλείει από την Γ/βάθμια Εκπ/ση χιλιάδες νέους από τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα και τους εξωθεί στα ιδιωτικά δίκτυα κατάρτισης (ΙΕΚ, ΚΕΚ, Κολέγια κ.λπ.).
• Άμεση κατάρτιση, ψήφιση και εφαρμογή νέου νόμου, που θα διασφαλίζει την αντικειμενική και αξιοκρατική επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης, και κατάργηση του νόμου 3467/06, χωρίς αποκλεισμούς κλάδων.
• Πρωινή λειτουργία όλων των σχολείων και εξοπλισμό τους με όλα τα απαιτούμενα μέσα (σχολική βιβλιοθήκη, εργαστήρια, αίθουσα υπολογιστών κ.λπ.), βάσει ενός σωστά σχεδιασμένου μεσοπρόθεσμου προγραμματισμού.
• Ανάπτυξη της διαπολιτισμικής και αντιρατσιστικής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα και τους θεσμούς της εκπαίδευσης.
• Επιμόρφωση των καθηγητών με τη συνεργασία των ΑΕΙ, με δημοκρατική οργάνωση και ενεργό συμμετοχή των επιμορφουμένων.

·        Υποστήριξη των σχολείων και των δημόσιων εκπαιδευτικών κέντρων στις υποβαθμισμένες περιοχές, τις περιφερειακές συνοικίες, τις αγροτικές περιοχές.

Ε.- ΠΟΙΟΤΙΚΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού είχε και έχει αρνητικές επιπτώσεις στο Δημόσιο Τομέα και στις Δημόσιες Υπηρεσίες.

Ο περιορισμός των κοινωνικών δαπανών, η υποχρηματοδότηση των Δημοσίων Υπηρεσιών, οι ιδιωτικοποιήσεις βασικών αρμοδιοτήτων του Δημόσιου Τομέα έχουν αποτελέσει και αποτελούν βασικές πολιτικές επιλογές.

Η πολιτική αυτή στον ένα ή τον άλλο βαθμό ακολουθήθηκε και ακολουθείται και στη χώρα μας.

Στα πλαίσια αυτά βασικές δημόσιες επιχειρήσεις με καθοριστική σημασία για την ανάπτυξη της χώρας μας και τη διασφάλιση βασικών αγαθών προς τους πολίτες ιδιωτικοποιήθηκαν και ιδιωτικοποιούνται.

Οι ιδιωτικοποιήσεις όμως δεν περιορίστηκαν στο χώρο των ΔΕΚΟ. Επεκτάθηκαν και επεκτείνονται και στο χώρο της Δ.Δ. και των Δημοσίων Υπηρεσιών.

Οι ΣΔΙΤ (συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα) αποτελούν το νέο όχημα για την υποβάθμιση των Δημοσίων Υπηρεσιών και το πέρασμα αρμοδιοτήτων του Δημόσιου Τομέα στους ιδιώτες. Οι πρώτες ΣΔΙΤ που έχουν γίνει αποκαλύπτουν τους πραγματικούς στόχους της Κυβέρνησης.

Η υποχρηματοδότηση των Δημοσίων Υπηρεσιών σε συνδυασμό με τη συνέχιση και ένταση των φαινομένων της κομματικοποίησης, των πελατειακών σχέσεων, του συγκεντρωτισμού και της γραφειοκρατίας είχαν και έχουν ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, τη συνέχιση της ταλαιπωρίας του πολίτη, τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων και καταστροφών.

Οι πρόσφατες καταστροφές από τις φωτιές στην Πελοπόννησο παρά τις ηρωϊκές προσπάθειες της πυροσβεστικής υπηρεσίας επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση των Δημοσίων Υπηρεσιών.

Η κατάσταση αυτή όπως είναι φυσικό έχει αρνητικές επιπτώσεις στους εργαζόμενους στο Δημόσιο.

Παράλληλα οι νέες τεχνολογίες εισάγονται στο Δημόσιο με σημαντική καθυστέρηση και δεν καλύπτουν τις σχετικές ανάγκες του πολίτη.

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση παρά τα όποια βήματα έχουν γίνει βρίσκεται πολύ πίσω από τις ανάγκες ενώ υπάρχουν και σοβαρά προβλήματα αξιοποίησής της από τους πολίτες εξαιτίας και των γενικότερων καθυστερήσεων που υπάρχουν στη χώρα.

Διεκδικούμε

-   Διατήρηση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των ΔΕΚΟ και διασφάλιση καθολικών αναβαθμισμένων υπηρεσιών προς όλους τους πολίτες.

-   Αύξηση των πόρων για την αποτελεσματική λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και ιδιαίτερα αυτών που καλύπτουν πάγιες ανάγκες.

-   Αναβάθμιση ανθρώπινου δυναμικού, αντικειμενικό σύστημα προσλήψεων, αξιοκρατική στελέχωση.

-   Οικονομική αναβάθμιση ανθρώπινου δυναμικού.

- Ενίσχυση των υποδοχών των Δημοσίων Υπηρεσιών. Αντιμετώπιση των προβλημάτων στέγασης, μηχανολογικού εξοπλισμού κλπ.

-      Η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές στον έλεγχο του Κράτους.

-      Ανατροπή των πολιτικών ιδιωτικοποίησης, χρηματοδότηση και ανάπτυξη, στελέχωση και ισόρροπη κατανομή των δημοσίων υπηρεσιών και ιδιαίτερα των κοινωνικών (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, πρόνοια) σύμφωνα με τις ανάγκες και εστίαση των δικτύων τους: στη χρησιμότητα, την πρόσβαση στη γειτονιά.

ΣΤ.- ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στον Ιδιωτικό και Δημόσιο Τομέα αποτέλεσε και αποτελεί βασική πολιτική των κυβερνήσεων στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων επιλογών. Ο περιορισμός της πλήρους απασχόλησης, η κατάργηση της μονιμότητας για τους νέους (ΟΤΕ), η κατάργηση του 8ωρου, η  ενοικίαση εργαζομένων, η προώθηση της αναθεώρησης  του άρθρου 103 του Συντάγματος για τον περιορισμό της μονιμότητας στο Δημόσιο, η κάλυψη πάγιων αναγκών του Δημοσίου από συμβασιούχους έργου, ωρομίσθιους, έκτακτους, εργαζόμενους με μερική απασχόληση αποτελούν τη νέα πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων. Μια πραγματικότητα που έχει αρνητικές επιπτώσεις για τους νέους εργαζόμενους που περιορίζει τα δικαιώματά τους αλλά και για όλους.

Διεκδικούμε

-   Μονιμοποίηση των εκτάκτων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες. Μόνιμη ενιαία σχέση εργασίας στο Δημόσιο. Όχι στην τροποποίηση του άρθρου 103 του Συντάγματος που αποσκοπεί στην άρση της μονιμότητας.

-   Περιορισμό των ελαστικών μορφών απασχόλησης.

-   Κατάργηση της ενοικίασης εργαζομένων και των συμβάσεων έργου όταν υποκρύπτουν σύμβαση εργασίας.

-   Άμεση εφαρμογή του 35ωρου (7ωρο, πενθήμερο) χωρίς μείωση αποδοχών.

-      Έξι επιπλέον ημέρες άδειας το χρόνο.

-      Δωρεάν υποστηρικτική νομική βοήθεια σε εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν πράξεις επιλεκτικών διακρίσεων σε βάρος τους ή προβλήματα που αφορούν στην άσκηση των καθηκόντων τους.

Ζ.- ΥΓΕΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Οι δημόσιες υπηρεσίες υγείας υποβαθμίζονται και ιδιωτικοποιούνται.

Η Υγεία για μας αποτελεί κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα. Η υγεία από βασικό κοινωνικό αγαθό γίνεται εμπόρευμα και ο ιδιωτικός τομέας γιγαντώνεται. Παρέχεται  δωρεάν σε όλους όσους ζουν και  εργάζονται στη χώρα . Το δικαίωμα αυτό διασφαλίζεται από ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας που παρέχει ισότιμη πρόσβαση σε  υπηρεσίες υψηλής ποιότητας σε όλους τους πολίτες, χωρίς  οικονομική  επιβάρυνση, τη στιγμή της ανάγκης.

Οι κοινωνικές παροχές είναι πολύ περιορισμένες. Το κράτος πρόνοιας αντί να αναβαθμίζεται ανάλογα με τις σύγχρονες ανάγκες διαρκώς συρρικνώνεται.

Τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι εξακολουθούν να αποτελούν αποκλειστική ευθύνη της οικογένειας χωρίς να έχουν καμιά προστασία από την πολιτεία. Τα οικογενειακά επιδόματα (γάμου – παιδιών) είναι πολύ χαμηλά και ουσιαστικά παραμένουν σε επίπεδα του 1997 (Ν. 2470).

Διεκδικούμε

-   Τον διπλασιασμό των δαπανών για την Υγεία Πρόνοια από τον Κρατικό Προϋπολογισμό προκειμένου να καλύπτουν με επάρκεια τις ανάγκες του Συστήματος. Βασικός στόχος ο περιορισμός των ιδιωτικών δαπανών υγείας που σήμερα έχουν εκτοξευθεί στο 5,7% του ΑΕΠ και επιβαρύνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

-      Την κάλυψη των αναγκών σε υπηρεσίες υγείας από το Δημόσιο σύστημα υγείας, τον περιφερειακό σχεδιασμό, την δημιουργία του Υγειονομικού χάρτη.

-      Την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου Δημόσιου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. και  Πρόληψης με την λειτουργία Κέντρων Υγείας σα Αστικά Κέντρα και την Περιφέρεια και την ύπαρξη οικογενειακού γιατρού ανάπτυξη πολιτικών για την γηριατρική, την κοινωνική ιατρική και τη δημόσια υγεία.

-      Έλεγχο στην συνταγογράφηση των φαρμάκων, κατάργηση της συμμετοχής στα φάρμακα.

-      Την στελέχωση των μονάδων υγείας με μόνιμο προσωπικό, την κάλυψη των οργανικών θέσεων την τροποποίηση των οργανισμών προκειμένου να καλύπτουν τις σημερινές ανάγκες.

-      Αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους στις μονάδες Υγείας, με μέτρα προστασίας, τήρηση ανθρώπινων ωραρίων. Ουσιαστική αύξηση των αμοιβών των εργαζομένων, πάταξη των φαινόμενων παραοικονομίας.

-      Βελτίωση των παροχών του ΟΠΑΔ, σε ιατρική και οδοντιατρική περίθαλψη, στελέχωση του οργανισμού με μόνιμο προσωπικό, μηχανοργάνωση των υπηρεσιών, αντιμετώπιση των εργασιακών προβλημάτων των εργαζομένων στον Οργανισμό.

-      Περίθαλψη για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους ηλικιωμένους κοντά στο σπίτι τους.

-      Μείωση των εισφορών για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κατάργηση της συμμετοχής στα φάρμακα, εξυγίανση του τομέα της φαρμακευτικής περίθαλψης.

-      Ανάπτυξη μικρών νοσοκομείων στις γειτονιές, κέντρων Υγείας με 24ωρη λειτουργία με εστίαση του δικτύου τους: στην υποστήριξη της οικογένειας, των ατόμων με αναπηρία, των ηλικιωμένων.

-      Κοινωνικές υπηρεσίες υποστήριξης στις γειτονιές και ιδιαίτερα στα σχολεία.

-      Τη λήψη ουσιαστικών μέτρων για την υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους εργασίας.

-      Κατοχύρωση του εργατικού ατυχήματος και της επαγγελματικής ασθένειας και στο χώρο του Δημοσίου.

-      Δημιουργία επιτροπών υγιεινής και ασφάλειας σε όλους τους χώρους.

-      Αύξηση οικογενειακών επιδομάτων.

-      Ίδρυση και λειτουργία βρεφονηπιακών σταθμών δωρεάν για τους εργαζομένους, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων. Σε περίπτωση έλλειψης των παραπάνω υπηρεσιών καταβολή επιδόματος στην οικογένεια για κάθε παιδί.

-      Επίδομα τοκετού τουλάχιστον 2.500 €

-      Αύξηση των γονικών αδειών και διευκολύνσεων και για τους δύο γονείς (με δικαίωμα επιλογής).

Η.- ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Η επίθεση που έχει εξαπολυθεί σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων πέρα από τις εργασιακές σχέσεις και τα κοινωνικά δικαιώματα επεκτείνεται σε συλλογικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στο Δημόσιο όχι μόνο δεν προωθήθηκαν αλλά αντίθετα υπήρξαν και νέες υποχωρήσεις.

Η αδιαλλαξία και ο αυταρχισμός τείνουν να γίνουν μόνιμα φαινόμενα.

Ταυτόχρονα έχουν προκύψει σοβαρά προβλήματα συνδικαλιστικής κάλυψης πολλών εργαζομένων στο Δημόσιο εξαιτίας των περιορισμών και των διακρίσεων των συνδικαλιστικών νόμων αλλά και καταστατικών των συνδικάτων.

Διεκδικούμε

-      Να γίνει σεβαστό το δικαίωμα της απεργίας και να σταματήσει η ποινικοποίηση των αγώνων.

-      Τροποποίηση του θεσμικού πλαισίου για τις διαπραγματεύσεις στο Δημόσιο που ουσιαστικά περιορίζει τα συλλογικά δικαιώματα σε επίπεδο άτυπης διαβούλευσης. Διεκδικούμε να κατοχυρωθούν ουσιαστικά δικαιώματα διαπραγμάτευσης σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος και για όλα τα θέματα και να διασφαλιστεί αντικειμενική και αποδεκτή διαδικασία μεσολάβησης.

Η «Στροφή κοινωνικά» είναι ένα πλήρες πλαίσιο για την ανάπτυξη της δράσης μας την επόμενη χρονική περίοδο με στόχους, θέσεις, διεκδικήσεις, επιλογές, προσιτές και εναλλακτικές επιδιώξεις σε πολλούς τομείς με βάση τις σύγχρονες ανάγκες.

Ορισμένες και βασικές είναι:

-      Τερματισμός των διακρίσεων σε βάρος των μονογονεϊκών οικογενειών.

-      Πρόοδος στη Δημοκρατία με λειτουργική αυτοτέλεια της Δ.Δ., αξιοκρατία, θεσμούς διαφάνειας και κοινωνικού ελέγχου.

-      Απομάκρυνση από πολιτικές και εκχωρήσεις στο μοντέλο του υπερκράτους της Ε.Ε. της υποταγής στις ΗΠΑ, προώθηση της Ευρωπαϊκής Συνεργασίας, της διεθνούς αλληλεγγύης.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΜΕ ΟΡΑΜΑ, ΜΕ ΣΤΟΧΟΥΣ, ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ,

Με κοινωνική στροφή,  Με κοινωνική δυναμική.

Η θεμελιακή αρχή της αλληλεγγύης αναγνωρίζει το δικαίωμα της ίσης δυνατότητας, της ίσης μεταχείρισης, της ίσης αντιμετώπισης για τις ίδιες ανάγκες και κατοχυρώνει για το συνδικαλιστικό κίνημα το σεβασμό και το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης για κάθε εργαζόμενο, το δικαίωμα συμμετοχής στις αποφάσεις, τη συλλογική οργάνωση των διεκδικήσεων και την ίση ευκαιρία για τη συμμετοχή σε ενωτικούς, αγωνιστικούς θεσμούς, σε πράξεις αλληλοϋποστήριξης – αλληλεγγύης – προώθησης – πραγμάτωσης συλλογικών δικαιωμάτων με ίση αξία για κάθε εργαζόμενο.

Η πίστη στην ενότητα των πράξεων καθορίζεται στη θεμελιακή αρχή και αξία της αλληλεγγύης και οριοθετεί τη σκέψη, τη νοοτροπία, την πρακτική, τη συμπεριφορά απέναντι στο «δόγμα» του ατομισμού, της εγωπάθειας: ο «καθένας για τον εαυτό του», που κυριαρχεί στις δυνάμεις του κέρδους σε βάρος των άλλων, στις δυνάμεις του ανταγωνισμού και της αγοράς, στο παιχνίδι της σκληρής «αιχμής» του καπιταλισμού, που αποδιοργανώνει τις σχέσεις αξιοπρέπειας, ισότητας, αλληλεγγύης στην κοινωνία.

Η ανάγκη να υποστηρίξουμε το συνδικαλιστικό κίνημα σημαίνει εντός και εκτός των τάξεών του:

·           Να βελτιώσουμε τη συμμετοχή των εργαζομένων, την άμεση αντιπροσώπευση, την επαφή και την επικοινωνία με κάθε κοινωνική συλλογικότητα.

·           Να αναπτύξουμε τον εσωτερικό διάλογο αλλά και το διάλογο, τη συνεργασία με όλους και όσους εκτός του συνδικαλιστικού κινήματος είναι έτοιμοι, έχουν τη θέληση, τη σκέψη για δράση, για ανοικοδόμηση συλλογικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων στην κοινωνία.

·           Να πάρουμε μέτρα για την αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος, τον περιορισμό της κομματικοποίησης και παραταξιοποίησης.

·           Να προωθήσουμε ευρύτερους αγώνες και διεκδικήσεις σε βραχυπρόθεσμες λύσεις που εντάσσονται σε μεσομακροπρόθεσμες εναλλακτικές στα εργασιακά και κοινωνικά προβλήματα των εργαζομένων. Στο δρόμο αυτό πρέπει να εργαστούμε για τη μελλοντική πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος, να αντιμετωπίσουμε, να αποφασίσουμε, να υλοποιήσουμε βασικές καταστάσεις, ενέργειες και πράξεις με αξία για την προοπτική μας:

·           με τη διαμόρφωση ενός κώδικα δεοντολογίας για τη λειτουργία των συνδικαλιστικών στελεχών που θα συμβάλλει στην εξάλειψη φαινομένων πελατειακής συναλλαγής, παραγοντιμού, γραφειοκρατίας.

·           με την εισαγωγή καθολικών μορφών δημοκρατικής συμμετοχής, κρίσης, αξιολόγησης, ελέγχου και απόφασης για καθοριστικές επιλογές του συνδικαλιστικού κινήματος. Εσωτερικά δημοψηφίσματα.

·           με τη διαμόρφωση εκλεγμένων οργάνων συντονισμού, ενοποίησης, εγγύησης και ευθύνης της ενωτικής πορείας μας. Η δομική αναδιοργάνωση με την αναδιάρθρωση και ενότητα κατά τομέα πολιτικής (ισχυρές Ομοσπονδίες αντί του κλαδικού κατακερματισμού) και η προώθησή τους άμεσα με τη δημιουργία Συντονιστικών Οργάνων στη βάση συμφωνημένου κανονισμού λειτουργίας ανάμεσα στις Ομοσπονδίες με πρωτοβουλία της Α.Δ.Ε.Δ.Υ., εξασφαλίζει δύναμη προοπτικής και νέας αξίας στη λειτουργία και δράση του συνδικαλιστικού κινήματος.

·           με την οικοδόμηση ενός ολοκληρωμένου, ενιαίου και κοινωνικού δικτύου του συνδικαλιστικού κινήματος (Α.Δ.Ε.Δ.Υ. – Γ.Σ.Ε.Ε.) στη γειτονιά και το Δήμο που να συμβάλλει στην επικοινωνία και την πληροφόρηση, να παρέχει υπηρεσίες (π.χ. ενημέρωσης για ειδικά θέματα) στους εργαζόμενους, να υλοποιεί δραστηριότητες (π.χ. πολιτιστικές) στον κοινωνικό χώρο ζωής, να ενώνει, να κινητοποιεί, να συσπειρώνει.

·           με το άνοιγμα σε κάθε Σύλλογο και Ομοσπονδία διαλόγου και τελικά διαδικασιών απόφασης για την ενιαία οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. σε συνεργασία με τη Γ.Σ.Ε.Ε. και στο πλαίσιο του Εθνικού Συντονιστικού Συνδικαλιστικού Συμβουλίου (Ε.Ε. ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ) με τη διεύρυνσή του στη συμμετοχή και των Ομοσπονδιών να αντιμετωπίσει την κατάρτιση σχεδίου νέας  - ενιαίας δομής και διάρθρωσης, χρονοδιαγράμματος ενεργειών για την προώθησή του.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ:

Το συνδικαλιστικό κίνημα για να διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στις εξελίξεις, για να ενισχύει την αποτελεσματικότητα και την προοπτική των αγώνων του, για να προασπίζει και να κατακτά δικαιώματα έχει υποχρέωση προόδου στη δομή, τη διάρθρωση, τη λειτουργία του, την αυτονομία του, την ταξική του πάλη.

Η δημοκρατία στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι σημαντική και θεμελιακή υπόθεση και υποχρεώνει σε επιλογές που αυξάνουν τη συμμετοχή, την ενότητα, τη δύναμη της προοπτικής και της αξίας στη μελλοντική μας πορεία.

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.